به سوی تو ، به شوق روی تو ، به طرف کوی تو

سپیده دم آیم ، مگر تو را جویم ، بگو کجایی؟

نشان تو ، گه از زمین گاهی ، ز آسمان جویم

ببین چه بی پروا ، ره تو می پویم ، بگو کجایی؟

کی رود رخ ماهت از نظرم

به غیر نامت کی نام دگر ببرم

اگر تو را جویم ، حدیث دل گویم ، بگو کجایی؟

به دست تو دادم ، دل پریشانم ، دگر چه خواهی؟

فتاده ام از پا ، بگو که از جانم دگر چه خواهی؟

یک دم از خیال من ، نمی روی ای غزال من

دگر چه پرسی ز حال من

تا هستم من اسیر کوی تو ام ، در آرزوی تو ام

هر کسي از ظن خود شد يار ما

و زندگي

گذر ثانيه هايي است که

ابرهاي خاکستري در طواف ما ميگريند

عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم ، همان يک لحظه اول ، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان ، جهان را با همه زيبائی و زشتی به روی يکدگر ويرانه ميکردم.

 عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم ، که ميديدم يکی عريان و لرزان ، ديگری پوشيده از صد جامه رنگين ، زمين و آسمان را ، واژگون   می کردم.

 عجب صبری خدا دارد: 

اگر من جاي او بودم . براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان ، هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو ، آواره و ديوانه ميكردم .

 عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم ، که در همسايه صدها گرسنه ،   بزمی  گرم عيش و نوش ميديدم ، نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ، بر لب پيمانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم ، نه طاعت ميپذيرفتم ، نه گوش از بهر استغفار اين بيداد گرها تيز کرده ، پاره پاره از کف زاهد نمايان ، تسبيح صد دانه ميکردم.

عجب صبری خدا دارد:

اگر من جای او بودم ، بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپای وجود بی وفا معشوق را ، پروانه ميکردم.

   عجب صبری خدا دارد چرا من جای او باشم همين بهتر که او خود جای خود بنشيند و تاب تماشای تمام زشتکاری های اين مخلوق را دارد وگرنه من به جای او چه بودم. يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد.

            عجب صبری خدا دارد

 فرشيد تنها شبگرد خيابانهاي بي انتها

[

زندگی قصه ی تلخی است که از آغازش بسکه     

                                                آزرده شدم 

                                                             چشم به پایان دارم

نيمه شعبان است
وصداي سبز پاي بهار مي آيد
زمزمه روشن عندليبان وصل مي وزد
نبض حضور منتشر شقايق در رگه هاي خشك غيرت زمين مي تپد
و از مجمع اهل بيت گل سرخ ، رايحه دلاويز ديگري جاده هاي خاكي زمان را خوشبو مي دارد
نگــــــــارا
روايت هجر تو
قصه العشق لا انفصام لها
همه لحظه هاي ماست ، ديگر اكنون
منتظران و چشم انتظارانت را به نگاهي و اشاره ايي و دعايي بنواز